02 апр 2020 в 05:45 — 2 месяца назад

«РОДИНА» ВИКТОРА ПРАЛИЧА от Валадара Шушкевича

Тема: «Родина» Виктора Пралича     Сегодня: 2, за неделю: 14, всего: 1129

КРАТКАЯ БИОГРАФИЯ ВИКТОРА ПРАЛИЧА

 Родился в 1954 году в деревне Вешки Бегомльского (сейчас Докшицкого) района. В 1976 году закончил Лужеснянский сельскохозяйственный техникум. Начал трудовую деятельность в Лепельском районе главным агрономом колхоза «Прожектор». С декабря 1978 по май 1987 года возглавлял колхоз «Родина». В 1987-2001 годах – заместитель председателя колхоза имени Чапаева. В 2001-2012 – начальник сельскохозяйственного отделения Лепельского военного санатория. В 2012-2013 – безработный. С 2013-го – пенсионер. Живёт в деревне Старое Лядно.

 Мой родной колхоз – «Родина» с центром в Велевщине. Однако колхозниками если и считались, то только мои дед Ильлюк (1896-1955) и баба Ганна (1898-1987) Прусские. Но колхозная жизнь протекала на моих глазах. Я помню всех председателей с начала сознательного детства. Из всех мне наиболее запомнился Виктор Фёдорович Пралич. Самый решительный. Самый отчаянный. Самый трудолюбивый. Самый плохой для лодырей и пьяниц. Самый хороший для добросовестных колхозников.

 И вот, после того, как колхозстрой канул в лету, у меня созрела мысль расколоть Виктора Пралича на мемуары о своём колхозном председательстве. Благо живёт недалеко – в Старом Лядно. Причём не на разовое интервью с ним, а посадить его самого за сочинение личных авторских воспоминаний.

 Размышлял так. Если Пралич согласится и сядет за изложение хронологии своего председательства, то на это уйдут годы. Дотянем ли до завершения оба? Поэтому предложил Виктору периодически, от случая к случаю, описывать фрагменты-эпизоды колхозной жизни. Виктор Фёдорович меня понял, согласился и сам предложил начать с описания создания памятников землякам, погибшим на фронтах и оккупированной территории колхоза – канун ведь 75-летия победы грядёт.

 Я обрадовался - лёд тронулся. Фиксацию воспоминаний Виктора Пралича решил не включать в альманах «Лепельщина без прикрас», дабы не терялись среди тысячи респондентов и в меньшей степени – авторов, а создать для него отдельную тему и назвать её «Родина» Виктора Пралича». Пусть имеет двоякий смысл (хитрый трюк литераторов-фантазёров»): и колхоз «Родина», которым 10 лет успешно руководил автор, и большую Родину, на благо которой не жалел сил честный труженик.

 Чтобы знать, каким Виктора Пралича доселе вспоминают бывшие колхозники-работяги, предлагаю прочитать воспоминания механизатора Виктора Богдановича, случайно повстречавшегося мне в 2015 году. Оно здесь: «284. ПРЕДСЕДАТЕЛИ «РОДИНЫ». Богданович Виктор». Монолог респондента – прекрасная характеристика всей послевоенной жизни «Родины».

 Виктор Фёдорович, я тебя не напрягаю. Ориентировочное тебе задание – два воспоминания в месяц. Так лучше – растянем их надолго. Пусть наша «Родина» будет подольше на слуху.

 Это вступление. Начало личных мемуаров Виктора Пралича смотрите через день. На этом месте.

 P.S.Когда уже закончил вступление к теме моего будущего автора, вдруг вспомнил про интервью с бывшим главным бухгалтером колхоза «Родина». Она очень красочно обрисовывает ситуацию во вверенном ей хозяйстве. Обязательно почитайте: «404. КАК БУХГАЛТЕР «РОДИНУ» ЗАЩИЩАЛА. Подобед (Пытько) Надежда».

2 апреля 2020 года.

(Продолжение смотреть здесь.)








Лучший комментарий

02 апр 2020 в 10:51  — 2 месяца назад

Блукач Валацужны! Вялікі дзякуй табе за тое, што вырашыў падрабязна распавесці пра Віктара Праліча і калгас "Радзіма" ў перыяд, калі ён быў кіраўніком гэтай гаспадаркі. Віктар Фёдаравіч пакінуў добрую памяць аб сабе ў нашай мясцовасці, шмат што зрабіў не толькі ў сельскагаспадарчай вытворчасці (ураджайнасць той жа бульбы ў яго бытнасць набліжалася да 300 цэнтнераў з гектара і, прытым, гэта на землях, моцна засмечаных камянямі), вельмі падтрымліваў добрасумленных працаўнікоў матэрыяльна, у тым ліку заахвочваў здаваць малако з асабістых падсобных гаспадарак (прынамсі, у яго бытнасць амаль знікла праблема сенакосаў, так як яны выдзяляліся ў поўным аб´ёме ў залежнасці ад здадзенага людзьмі дзяржаве малака ад кароў, што ўтрымліваліся ў прысядзібных гаспадарках, таму нават мае бацькі, якія адносіліся да вясковай інтэлігенцыі,тады трымалі дзве каровы), а і ў сацыяльнай сферы, дастаткова ў гэтых адносінах толькі зазірнуць цяпер ў Велеўшчынскіую сельскую бібліятэку - клуб, каб пабачыць як па-ранейшаму клапатліва захоўваецца тут уся тая матэрыяльная база, створаная яшчэ пры В.Ф. Пралічу для правядзення дыскатэк, іншых культурных мерапрыемстваў, стварэння неабходных умоў для належнага адпачынку моладзі. Ды і цяжка пераацаніць той асабіты ўклад Віктара Фёдаравіча ў бацацьбу з п´янствам і амаральнымі паводзінамі не толькі на вытворчасці, а і ў быце, паўсядзённым жыцці мясцовага насельніцтва, якія. на вялікі жаль, раней панавалі ў Велеўшчыне і наваколлі. У многім цяпер, на жаль, усё вярнулася на "круги своя", аднак у народнай памяці назаўсёды застанецца ўсё тое добрае, што зрабіў Віктар Фёдаравіч Праліч для людзей у сваю бытнасць старшынёй калгаса "Радзіма".

Ды і вельмі сімвалічна тое, што вызваліў яго ад гэтай пасады небезвядомы Іван Шакола, цяперашні "ганаровы" грамадзянін Лепельшчыны, якога ў свой час жыхары горада Лепеля і Лепельскага раёна далёка не выпадкова "пракацілі" на выбарах дэпутата Вярхоўнага Савета БССР 12-га склікання. не аказалі яму давер прадстаўляць іх у вышэйшым органе заканадаўчай улады нашай краіны. Ведаючы рашучасць Віктара Фёдаравіча Праліча ў адстойванні сваіх поглядаў і перакананняў, я папярэджваў яго не пярэчыць гэтаму дурному кіраўніку, проста маўчаць, толькі цярпліва трымаць дулю ў кішэні, а ўсё рабіць па-ранейшаму на карысць людзей і дзяржавы. аднак, на вялікі жаль, аднойчы Віктар Фёдаравіч усё ж не вытрымаў і сказаў усё, што ён думае на самой справе.

Асабіста лічу, што на такіх выдатных людзях, як Віктар Фёдаравіч Праліч, трымалася і заўсёды будзе трымацца наша родная Беларусь і яе таленавіты, працавіты народ.

6


02 апр 2020 в 07:22 — 2 месяца назад

Цікава было б каб рэспандэнт паведаў пра пазыходжанне свайго прозвішча!



02 апр 2020 в 08:13 — 2 месяца назад

Александр Чеботарь, ён чытае. Думаю, адкажа, калі ведае. Як збоку, дык тваё прозвішча тлумачыць проста, а яго незразумела як. Але ж кожны капаўся ў паходжанні свайго. Я сваё, напрыклад, разведаў, а іншым яно здаецца нагрувашчваннем літараў.



02 апр 2020 в 10:51 — 2 месяца назад

Блукач Валацужны! Вялікі дзякуй табе за тое, што вырашыў падрабязна распавесці пра Віктара Праліча і калгас "Радзіма" ў перыяд, калі ён быў кіраўніком гэтай гаспадаркі. Віктар Фёдаравіч пакінуў добрую памяць аб сабе ў нашай мясцовасці, шмат што зрабіў не толькі ў сельскагаспадарчай вытворчасці (ураджайнасць той жа бульбы ў яго бытнасць набліжалася да 300 цэнтнераў з гектара і, прытым, гэта на землях, моцна засмечаных камянямі), вельмі падтрымліваў добрасумленных працаўнікоў матэрыяльна, у тым ліку заахвочваў здаваць малако з асабістых падсобных гаспадарак (прынамсі, у яго бытнасць амаль знікла праблема сенакосаў, так як яны выдзяляліся ў поўным аб´ёме ў залежнасці ад здадзенага людзьмі дзяржаве малака ад кароў, што ўтрымліваліся ў прысядзібных гаспадарках, таму нават мае бацькі, якія адносіліся да вясковай інтэлігенцыі,тады трымалі дзве каровы), а і ў сацыяльнай сферы, дастаткова ў гэтых адносінах толькі зазірнуць цяпер ў Велеўшчынскіую сельскую бібліятэку - клуб, каб пабачыць як па-ранейшаму клапатліва захоўваецца тут уся тая матэрыяльная база, створаная яшчэ пры В.Ф. Пралічу для правядзення дыскатэк, іншых культурных мерапрыемстваў, стварэння неабходных умоў для належнага адпачынку моладзі. Ды і цяжка пераацаніць той асабіты ўклад Віктара Фёдаравіча ў бацацьбу з п´янствам і амаральнымі паводзінамі не толькі на вытворчасці, а і ў быце, паўсядзённым жыцці мясцовага насельніцтва, якія. на вялікі жаль, раней панавалі ў Велеўшчыне і наваколлі. У многім цяпер, на жаль, усё вярнулася на "круги своя", аднак у народнай памяці назаўсёды застанецца ўсё тое добрае, што зрабіў Віктар Фёдаравіч Праліч для людзей у сваю бытнасць старшынёй калгаса "Радзіма".

Ды і вельмі сімвалічна тое, што вызваліў яго ад гэтай пасады небезвядомы Іван Шакола, цяперашні "ганаровы" грамадзянін Лепельшчыны, якога ў свой час жыхары горада Лепеля і Лепельскага раёна далёка не выпадкова "пракацілі" на выбарах дэпутата Вярхоўнага Савета БССР 12-га склікання. не аказалі яму давер прадстаўляць іх у вышэйшым органе заканадаўчай улады нашай краіны. Ведаючы рашучасць Віктара Фёдаравіча Праліча ў адстойванні сваіх поглядаў і перакананняў, я папярэджваў яго не пярэчыць гэтаму дурному кіраўніку, проста маўчаць, толькі цярпліва трымаць дулю ў кішэні, а ўсё рабіць па-ранейшаму на карысць людзей і дзяржавы. аднак, на вялікі жаль, аднойчы Віктар Фёдаравіч усё ж не вытрымаў і сказаў усё, што ён думае на самой справе.

Асабіста лічу, што на такіх выдатных людзях, як Віктар Фёдаравіч Праліч, трымалася і заўсёды будзе трымацца наша родная Беларусь і яе таленавіты, працавіты народ.

6


02 апр 2020 в 11:26 — 2 месяца назад

Блукач ВАЛАЦУЖНЫ, ведаю, што чытае! Таксама цікава, чаму год быў безпрацоўным! Мне гэта дужа ЦІКАВА, а вам?



02 апр 2020 в 11:26 — 2 месяца назад

Николай Горбачёв, тэму "Радзіма" Віктара Праліча" я запланаваў на гады. Таму лічу, што праз нейкі час твой гэты каментар варты асобнага ўспаміну, бо не кожны, прачытаўшы асноўны тэкст, палезе ў каменты. Калі ты не супраць. Дый можаш дадаваць што заўгодна ў гэтым рэчышчы за сваім аўтарствам. Бо "Родина" Виктора Пралича" не будзе абмяжоўвацца толькі яго мемуарамі. Ён сам прапаноўвае ўключаць у яе ўспаміны былых калгаснікаў і жыхароў калгасных вёсак. Няхай цыкл стане кнігай "Памяць" нашага, Велеўшчынскага краю.

1


02 апр 2020 в 11:43 — 2 месяца назад

Александр Чеботарь, я з этычных меркаванняў не пытаў у Праліча, чаму ён перадпенсійны год быў беспрацоўным. Распавяду для прыкладу пра калгасніка калгасу "Пражэктар", які жыве ў крайняй хаце Гаразянак, у бок Падбрусаў. Прозвішча і імя яго мая састарэлая галава не ўтрымала ў памяці. Быў калгасным майстрам-наладчыкам. Падчас развалу эканомікі ў 90-я гады, працаваць з тэхнікай стала немагчыма з-за адсутнасці нават балтоў з гайкамі. Кінуў. Пайшоў пасвіць калгасных кароў. Калі да пенсіі заставалася 8 дзён, абрыдлая справа настолькі дапякла, што не вытрымаў і кінуў працу, адмовіўшыся ад урачыстага выправоджвання на заслужаны адпачынак, адыходнай матэрыяльнай дапамогі. Я браў у яго інтэрв´ю перад самай маёй пенсіяй. Таму разумеў чалавека, бо самому настолькі абрыдла паднявольнае выслужванне, што за пару месяцаў да пенсіі прыкідваў магчымасць кінуць працу, а самому замест рэдакцыі, штодзень хадзіць у лес і бавіць там працоўны час. Стрымлівала боязь, што жонка заесць, калі не прынясу зарплату. Вось таму я і без тлумачэння зразумеў Праліча наконт статусу беспрацоўнага. Між іншым, таксама цікава ведаць канкрэтную прычыну, і таксама далучаюся да пытання Александра Чеботаря: Віктар, адкажы, калі можаш.

1


02 апр 2020 в 14:37 — 2 месяца назад

Ну что ж, Уважаемый Александр Чеботарь ..... По сути интересующих вас вопросов отвечу следующее ....Фамилия Праличей произошла очень давно .... вроде даже как из Сибири..Но суть я толкую не об этом.Я выходец из крестьянской семьи , 14 -ый на роду ...10 - живой....Ща остался последним изо всей семьи....Отец - портной по призванию и профессии , в годы ВОВ был партизаном в бригаде*Железняк* .... шил партизанам полушубки ремонтировал нехитрую партизанскую одёжку , перешивал шинели на *поддёвки* в том числе и .....трофейные ...Мать годовала детей ... пенсию получала очень малую ..... не выработала нужного стажу ...... Изучать происхождение своей фамилии не была главной задачей в ту пору ...да и ...... и не было времени....Я был молодой , энергичный крепкий по сознанию по конституции и экстерьеру ........ В 24 года став председателем , в чужом краю, без родни и связей я видел главную цель, не в фамилии копаться, а оправдывать доверие народа - повышать продо вольственную безопасность Родины ! Ну и про статус безработного.... В Лепельском военном санатории я отработал более10лет. Искавший кусок хлеба в 2000 годах (надо было учить детей) я кинулся душой и сердцкем на новый участок работы , начальник хозслужбы .. тоже не очень легкая должность -но зарплата стабильная .... Под моим началом заработала бросовая теплица, посажен сад ,открылось подсобное хозяйство ... растили картошку, чеснок, свёклу, морковь.Помимо этого много было сделано по наведению порядка на территории , её благоустройства..... Но ....среди военных , и .. наверное я не ошибусь, очень часто , процветало *закладничество* т.е заложить близкого начальству .....Я же как всегда искал правду , и справедливость, высказывал своё мнение вслух и ..... и меня монотонно ..... сдавали ...Ну вот так и получилось ....искал правду ...... а в натуре начал искать работу..... Поступил на биржу труда а ..а кому я нужен в глубоком предпенсионном возрасте .....Мне , живущем в Лядно , предлагали работу агрономом в * Парижской Комунне* что в 25 км от Лядно * , а также кочегаром к Матешу ... и т. д. * Праблукаўшы па пакутах* более года на пособии. ажно 60 000, а сейчас это 6 рэ,я попал по* досрочке * ...на пенсию.....Ну во о о т как то так у меня .. получалось не денежно , но в натуре....

5


02 апр 2020 в 14:55 — 2 месяца назад

Виктор Пралич, огромное Вам спасибо за ответ! Жду статей!

1


02 апр 2020 в 14:55 — 2 месяца назад

А про Горозянки ....Это был не Лях Иван Маркович .... или Лукин ?

1


02 апр 2020 в 16:07 — 2 месяца назад

Виктор Пралич, Лях, Лях Іван! Не ведаю, ці жывы ён. Во нагаварыў бы цікавага! А цяпер, Віктар, змяшчу пісьмо ў твой адрас, якое даслаў мой цёзка і сябра Валодзя Шушкевіч (смалярскі) з Гадзіўлі. Гэта ён з Гадзіўлі, а пісьмо з Масквы. Там ён жыве здаўна, пасяліўся яшчэ да твайго з´яўлення ў "Радзіме". Ён не зарэгістраваны на сайце, таму сам зрабіць камент не можа.

"Володя, прывитанне. Я тоже хочу добавить о Праличе. К сожалению, лично встретиться не довелось, но слышать о нём много добрых слов пришлось. Когда приезжал в отпуск, так Лисута встретит и говорит:

- А я думала это Пралич Ты так на него похож и походкой, и внешностью.

Да и от матери слышал такое. Я то понимаю, что это вряд ли, но нос немного задирал: ведь это здорово быть похожим на уважаемого человека. А если серьёзно, то ведь находили что то общее."

2


02 апр 2020 в 18:31 — 2 месяца назад

Правда ! Схожество есть....

2


02 апр 2020 в 18:34 — 2 месяца назад

Весьма благодарен за тёплые слова !

4


03 апр 2020 в 17:02 — 2 месяца назад

Добрейшей души человек. Если бы у всех так играла совесть

3


05 апр 2020 в 19:29 — 2 месяца назад

Ольга Кочеткова, спасибо , красава !





Авторизуйтесь, чтобы оставить комментарий
Темы автора


  




Популярные за неделю


МАЛЕЕВ ПРОТИВ КОРОНАВИРУСА  — 6 дней назад,   за неделю: 1020 
БЛУКАЧ ПАДПІСАЎСЯ ЗА ЦАПКАЛУ  — 3 дня назад,   за неделю: 635 
Шаг в историю. УВАЖАЕМЫЕ ЗЕМЛЯКИ!  — 4 дня назад,   за неделю: 325 
Мемуар 108. ЭРОТИЧЕСКИЕ ГРЁЗЫ СОВЕТСКОГО РЕБЁНКА  — 1 неделю назад,   за неделю: 312 
БЛУКАЧ ПАДПІСАЎСЯ ЗА БАБАРЫКУ  — 2 дня назад,   за неделю: 305 





Яндекс.Метрика
НА ГЛАВНУЮ