13 июля 2012 в 07:09 — 8 лет назад

ВОКАНСКІЯ ДЗІВОСЫ, або ЦЯЖКОЕ ЖЫЦЦЁ ПРЫРОДЫ

Тема: Прырода Лепельскага краю     Сегодня: 1, за неделю: 1, всего: 1046

Вандроўныя нататкі старога валацугі.

Вокана -- вёска аддаленая. За ёй пачынаюцца дрымучыя глухія пушчы. Славіцца рыбным возерам з аднайменнай назвай. Менавіта прыгажосць тамтэйшай прыроды вабіць у вёску сталічных жыхароў. Вокана адносіцца да тых рэдкіх сельскіх населеных пунктаў, якія з цягам часу не змяншаюцца, а растуць. І гэта пры тым, што вясковых двароў там засталося ўсяго паўтара дзесятка. Рост вёсцы забяспечваюць прышлыя людзі. У ёй мудрагелістых пабудоў -- дач, якія з першага погляду адрозніваюцца ад змрочных вясковых хат, восем дзесяткаў. Будаўніцтва іх працягваецца.

А яшчэ Вокана славіцца рэчкай-невялічкай Воканіцай. Разразае яна вёску на дзве часткі. Жыве на працягу ўсяго некалькіх кіламетраў -- з возера Вокана выцякае і ў раку Бярэшчу ўпадае. А славу рэчцы надае вясновая міграцыя рыбы. У разводдзе пачынае яна перамяшчацца паміж вадаёмам і вадацёкам па разлітым і поўным рэчышчы. Тады туды штодзень з’язджаюцца дзесяткі рыбаловаў. Прыладкавацца няма дзе -- так ушчыльную стаяць адзін да другога. І кожны вяртаецца дахаты з багатым уловам.

Аднак рыбаход працягваецца нядоўга. Як толькі вада спадае, Воканіца ператвараецца ў вузкую ды мелкую рачулку ці вялікі ручай, і рыба знікае, знайшоўшы сабе больш надзейны прыстанак.


Другое дзіва знаходзіцца за Воканам, пры дарозе ва ўрочышча Кранштат. Дарога тая гразкая, здаўна патрабавала падсыпкі, бо служыла праездам на поле ў некалькі гектараў, якое цяпер служыць прыкормам дзікай жывёле. На былым палетку пастаўленая паляўнічая вышка з байніцамі, праз якія зручна расстрэльваць буйных звяроў, што прыйшлі пахарчавацца спецыяльна прывезеным кормам.


Але вышка -- не дзіва. Шмат ёй падобных раскідана па лясах. Асабіста я лазіў на такія ў выселенай вёсцы Пастрэжжа, што ў Бярэзінскім запаведніку, за возерам Пацеха, што на пышнянскай ускраіне раёна, бачыў у іншых месцах. Дзіва знаходзіцца па дарозе да кранштацкай вышкі.

Каб тэхніцы зручна было праязджаць на поле, яшчэ ў час дзейнасці калгаса “Салют” дарогу вырашылі падсыпаць. Пясок здалёк не вазілі, а бралі з блізкіх баравых узбочын, дакопваючыся да даволі спелых хваін. Утвораныя абрывы потым самі абсыпаліся пад уздзеяннем вятроў, дажджоў, часу, наступаючы на лес. Навіслыя над кручамі сосны, каб не ўпасці ў кар’ер, хутка адрасцілі карані і, быццам слупамі, абаперліся імі аб пясчаную глебу. Новыя парасткі-карані ўкараніліся ў яе, прараслі і не толькі трымаюць дрэвы, але і сілкуюць пажыўнымі рэчывамі і вільгаццю, выцягнутымі з зямлі.

Доўга яшчэ будуць жыць гэтыя сосны -- пакуль не дабярэцца да іх усюдыісная бензапіла. Самі не зваляцца, бо вельмі ўжо надзейнае апірышча маюць.

Ваўчок ВАЛАЦУЖНЫ (Валадар ШУШКЕВІЧ). 2012 год. ЛЕПЕЛЬ.









Авторизуйтесь, чтобы оставить комментарий
Темы автора


  




Популярные за неделю


Мемуар 123. ПРОФАНЫ НА КОМБАЙНАХ  — 1 неделю назад,   за неделю: 474 
АТАКА НА ГОСУДАРСТВЕННУЮ ГАЗЕТУ  — 6 дней назад,   за неделю: 415 
781. ЛЕПЕЛЬСКИЕ ПЧЕЛОВОДЫ. Полонский Анатолий  — 5 дней назад,   за неделю: 396 
782. ШКОЛА В БОЛЬНИЦЕ. Гончарова (Богданова) Надежда  — 4 дня назад,   за неделю: 368 
СТРАНА ЖИВЁТ В БЕЗМОЗГЛОСТИ  — 1 неделю назад,   за неделю: 341 
780. ХАОС В ЛЕСУ. Чуес Светлана  — 1 неделю назад,   за неделю: 266 





Яндекс.Метрика
НА ГЛАВНУЮ